ദര്‍പ്പണം

ഞാന്‍ തിരസ്കൃതന്‍
ഉരുകുന്ന അഗ്നിപര്‍വതത്തിന്റെ ഹൃദയമുള്ളവന്‍
പ്രണയത്തിന്റെ പരിച അണിഞ്ഞവന്‍
സംഗീതത്തെ ശ്വാസമാക്കിയവന്‍ ............

കാറ്റു തിളയ്ക്കുന്ന മരുഭൂവുകള്‍

ചുട്ടുപഴുത്ത മണല്‍ തരികള്‍ കാല്‍ ഞെരംബുകളോട് ..,

എന്‍റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ മുനകള്‍
നിന്നില്‍ വെന്തു മുറിക്കുമ്പോള്‍ ,
ചുംബനത്തിന്റെ വിയര്‍പ്പിന് എന്ത് രസമായിരുന്നു?

അലയാന്‍ നിയോഗം എന്ന അനാഥത്വം;

സ്വന്തം വെണ്ണീറില്‍ ഹൃദയം മുക്കി എടുത്തവനോട്,.. 

കാറ്റു തിളയ്ക്കുന്ന മരുഭൂവുകള്‍,
ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്നു..,
എന്ന ഓര്മപെടുത്തല്‍ അല്ലാതെ....

1 comment:

Anonymous said...

ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ഇടയില്‍ അനാഥത്വം എവിടെ? സ്വയം ഇല്ലാതായി തീരുമ്പോഴും സ്നേഹമന്ത്രങ്ങള്‍....പ്രവഹിപ്പിക്കുന്ന....അഹ്ഹ് ഹൃദയ സ്പന്ദനങ്ങള്‍.ഏറ്റുവാങ്ങുവാന്‍ ത്രാണിയുള്ളവര്‍ .....എത്രപേരുണ്ട്