ദര്‍പ്പണം

ഞാന്‍ തിരസ്കൃതന്‍
ഉരുകുന്ന അഗ്നിപര്‍വതത്തിന്റെ ഹൃദയമുള്ളവന്‍
പ്രണയത്തിന്റെ പരിച അണിഞ്ഞവന്‍
സംഗീതത്തെ ശ്വാസമാക്കിയവന്‍ ............

ഐ സി യു..

വാതിലിന് ഇരുപുറവും വല്ലാത്ത നിശബ്ദ്ധയാണ്‌,
ഒന്നു മരണത്തോടുള്ള ശത്രുതയും,
മറ്റൊന്നു ജീവിതത്തോടുള്ള ആർത്തിയും..

ഒരോ നിമിഷവും വിലപെട്ടതാണ്
ഒരു ഉപ്പു തുള്ളിയോളം അളവിൽ പിഴച്ചാൽ 
കടലോളം ശൂന്യതയാണ്‌...

പുറത്തുള്ളവർ അനുഭവിക്കുന്നത്‌,
അപ്പുറത്തെ‌ സ്നെഹത്തിന്റെ നാഡീ ചലനങ്ങൾ ആണ്‌.
അകത്തുള്ളവർക്കു ഭൂതകാലത്തിലെ. കണക്കെടുപ്പുകൾ-
ശ്വാസങ്ങളുടെ നിമ്നൊനത ചലനം കൊണ്ടു ആവർത്തിച്ചെഴുതിയെടുക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിലും. 


ബാക്കിയായ പ്രണയത്തിന്റെ ഇരുട്ടെഴുത്തുകൾ .
കൊടുത്താലും തീരാത്ത ബാദ്ധ്യതകൾ .

ആവർത്തിച്ചെഴുതിയിട്ടും മാഞ്ഞുപോകുന്ന- 
കടമകളുടെ ചില്ലക്ഷരങ്ങൾ.
ആസക്തിയുടെ സൂര്യൻ  എത്ര ഉദിച്ചിട്ടും-
വെളിച്ചെപെടാത്ത ഹൃദയത്തിന്റെ പരിദേവനങ്ങൾ.

തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത പാഴ്‌വാക്കുകളുടെ
ഓർത്തെടുക്കലുകൾ 
നീണ്ട നാളത്തെ ശേഷിപ്പ്‌ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഗർത്തങ്ങൾ
വീണ്ടുമൊരു പൊളിച്ചെഴുത്തിന്നു 
സന്ധി ഭാഷണം  എന്ന  നിസ്സഹായതകൾ

ഐ സി യു വെറുമൊരു ആതുരാലയ വരാന്തയല്ല,

ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ,
.വായന മുറികൾ കൂടിയാണ്‌.

തുവാലയിലെ അപൂർണ ചിത്രമായി....

മരിച്ച  ഇളയപ്പന്റെ  തളർന്ന ശബ്ദം,
നിദ്രയുടെ  തിരശ്ചീന കേബിളിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു വരുന്നു 

നിനക്കായ്  കാത്തു വെച്ച മേലങ്കി,
കൈ മാറാതെ ഞാൻ മടങ്ങുന്നു.

ഉഷ്ണ  മിടിപ്പുകൾ വിട്ടു പോയ ദേഹം,
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ അസ്വസ്ഥതകളെ പ്രാപിക്കുന്നു. 

വിറയ്ക്കുന്ന എന്റെ  ഉടലിനെ ദ്രവിച്ച തറികളുടെ,
ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന്  അറുത്തു  മാറ്റുക. 
പൊള്ളുന്ന വഴികളും പഴുത്ത  പാടുകളും യാത്ര അസാദ്ധ്യമാക്കുന്നു. 

ഉരിയാടാനൊന്നുമില്ലതെ  തലച്ചോറിലെ-
തിരമാലകൾ  പിൻ വാങ്ങുന്നത്    നീയറിയുന്നുവോ...

അകപെട്ട   അരക്കില്ലത്തില്‍-     
എന്റെ   നിഴൽ   കയർത്ത്  ക്ഷീണിതനാവുന്നു.   
ആർത്തിയോടെ വിഴുങ്ങിയ അവജ്ഞയും,  
പാതകൾ  ഉരുകിയോലിക്കുന്ന  കാലടികളും , 
ചവർക്കുന്ന കരുണയും  ബാക്കി.. 

എവിടെയായിരുന്നു  അന്നൊക്കെ  നീ....

രക്ത ഗന്ധത്താലും  നിഗൂഡമായ രഹസ്യങ്ങളാലും,
ഈ വിലാസം  എനിക്ക്   ഭാരമായിരുന്നു... 
തുള്ളി നേര് പൊടിയാതെ   മുറിചെടുത്ത  വിരലുകൾ,
അടഞ്ഞു പോയ ഇടവഴിയിലേക്ക്  വീഴുന്നു

ഫ്രീസറിൽ കുതിർന്ന  തൊലിയിൽ നുള്ളി  ഇളയപ്പൻ വീണ്ടും...

ഓര്‍ക്കുന്നുവോ  നീ. 
അലസമായ മുടി യിഴകളുമായി,  
മങ്ങിയ എന്റെ    കാഴ്ചകളിലേക്ക് ,,, 
പ്രതീക്ഷകളോടെ നീ  വഴുതി വീണത്‌  . 

പ്രമാണങ്ങളുടെ വരാന്തയിൽ ബലിയായൊതിങ്ങിയപ്പോൾ....
ചീർത്ത  സെക്കന്റുകളാൽ    എന്റെ  ബോധം,
ഈ  അപഥ രൂപാന്തരത്തെ  മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു..

അത് കൊണ്ട് ഇനി മേൽ  നീയാകുന്നു  ഇളയപ്പൻ  ...  
നിന്റെ ഓർമ   എന്റെ മറവിയാകുന്നു .

ഇരയാവുക...
അവശേഷിച    മേലങ്കി  പറിച്ചെടുക്കക.. 
പേരില്ലാത്ത  നിറമായി   എന്നെ മറന്നേക്കുക.

പക്ഷെ 
എത്ര മടക്കിയിട്ടും മടങ്ങാതെ     ഇളയപ്പനും.. ....
 തുവാലയിലെ  അപൂർണ  ചിത്രമായി   ഞാനും.

ഭൂവല്‍ക്കത്തില്‍ ഒരു കുഞ്ഞുറങ്ങുന്നുണ്ട് ...



ഭൂവല്‍ക്കത്തില്‍ ഒരു  കുഞ്ഞുറങ്ങുന്നുണ്ട്., 
പിറക്കാനാവാതെ., 
യന്ത്ര കൈകളോട് കലഹിച്ചും.
വൃക്ഷ ധമനികളാല്‍ കെട്ടു പിണഞ്ഞും. 

എനിക്കൊരു ചിതല്‍ പുറ്റാകണം. 
പാമ്പുകളും പഴുതാരകളും,  
ചീവിടുകളും  കറുത്ത എറുംബുകളും, 
 ഇഴയും   പുതപ്പാകണം. 

ചിതല്‍ പാദങ്ങള്‍ നുഴഞ്ഞു വളര്‍ന്നു ,
പിറക്കാ പൈതലിന്‍  പൊക്കിള്‍ കൊടിയാവണം.

ഗൌളി എന്നാല്‍ സൂചകമാകുന്നു.  
മുറിഞ്ഞ  വാല്‍  ചരിത്രമാകുന്നു., 
വരി വറ്റിയ   നിസ്സഹായ കാവ്യവും.  

മണ്‍ മറഞ്ഞ മരങ്ങളുടെ രഹസ്യ യോഗങ്ങള്‍,  
രാത്രികളായി  പെയതു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ,
ശ്രാവസ്തിയില്‍ നിന്നൊരാല്‍മരം, 
നെഞിന്‍ കൂട് തകര്‍ത്ത് കയറി വരും.

ചിറകു വിയര്‍ത്ത ഇലകള്‍, 
കീറിയ മണ്‍ ഭിത്തികളിലൂടെ  ചുബനത്തിലാഴുമ്പോള്‍,
കുഞ്ഞ്‌ തിരിച്ചു പോകാന്‍ തുടങ്ങും ..

രൂപങ്ങളായി മരിച്ച, കാഴ്ചകള്‍  നഗ്നരാവുമ്പോള്‍,
വാക്കെന്ന  ഉറയൂരി ബോധമിഴഞ്ഞടുക്കുമ്പോള്‍,
പേരിടാത്തൊരു വിരല്‍  പഴുത്ത മണ്ണില്‍-
അവസാനമായി കുറിച്ച് വെക്കും .

ഇനിയൊരു വേരിലൂടെയാവാം  കടല്‍  ഉപ്പാകുന്നത്...  
അകം തിളപ്പിച്ച മിഴിനീരൊരു സത്യമാകുന്നവരെ..
ആ  കനലൂറ്റിയൊരു ജീവനാകുന്നത് വരെ .

ആരോയെന്നെ പറിച്ചെടുക്കുന്നു...



കുറുകുകയാണ് വിശപ്പ്‌ ഓരോ സെല്ലിലും. 




ഹൃദയ നാളികളിൽ കടൽ തിരിച്ചോഴുകുന്നു,

കനിവറിയാത്ത കാട്ടു തീ കുടിയിറങ്ങുന്നു .

നിലാവിൽ നിവർത്തിയ യന്ത്ര കൈ,
നിഴലിൽ മടങ്ങാനൊരുങ്ങുന്നു.


ഒരു പുഴുവിലൂടെ നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോൾ ,
ശ്വാസത്തിനും സൂര്യനുമിടയിലെ പാത മാഞ്ഞു പോകുന്നു.


കാടുകൾ പ്രളയങ്ങളെ വിഴുങ്ങാനായുന്നു.
തടാകങ്ങൾ വാതിലുകളെ മുക്കി കൊല്ലുന്നു .


പുല്ലിൻ നാവിലൂടെ മഴകൾ മുളക്കുന്നു.
ഇരുട്ട് മൌനത്തെ പ്രണയവുമായി ഇണച്ചേർക്കുമ്പോൾ,


ആദിയിൽ നിന്നൊരു ഗോത്ര ദേവതയിലൂടെ ആരോയെന്നെ പറിച്ചെടുക്കുന്നു .

ജീവന്റെ മുള്ളുകള്‍ കൊണ്ടെന്നെ തഴുകാതിരിക്കുക ....



ഇതാ,

മറുകില്‍ നിന്ന്,

കക്ഷത്തിലേക്ക്.

പിന്നെ,

തോളെല്ലുകള്‍,

രൊറ്റ വെട്ടു മുറിഞ്ഞു-

രണ്ടാവണം.



നടുഭാഗത്തായി അടരുമ്പോള്‍,

മകളുടെ,

വിലാപംകേള്‍ക്കാം.


അവിടെയാണ് കുഴിയില്‍ നിന്ന്പോലും-

ഞെരബുകളുടെ കൂട്ടമരണം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യേണ്ടത് .

തുരുമ്പ് കടം കൊണ്ട  വാരിയെല്ലുകള്‍ക്കു മുകളിലൂടെ-

ആസക്തിയെ  ചുഴിഞ്ഞെടുത്ത കത്തി മുനകള്‍,

നൃത്തമിടുമ്പോള്‍  ഓര്‍ക്കണം .


അവിടെ ആണ്   കാമാര്‍ത്തമായ നിനവുകള്‍ കൊണ്ട്,

മുറിഞ്ഞു തൂങ്ങിയ ശരീര  ഭാരത്തെ,

നിരാലംബരായ ദൈവങ്ങള്‍ കയ്യേറിയത് .


എന്ത് കൊണ്ടാണ്..

പഴുപ്പിന്റെ ബോധങ്ങളെ  പെറ്റു കൂട്ടുന്ന -

ഈഥറിന്  പൊട്ടിയോലിക്കും  കാല്‍ പെരുമാറ്റങ്ങറിയാത്തത്,


ആഴത്തില്‍ വെട്ടി മുറിക്കപെട്ട.

നിരായുധരായ കമിതാക്കളുടെ ദയനീയത,

ഉളി താഴ്ന്നിറങ്ങിയ ഇരുപ് മേശകള്‍  അനുഭവിക്കാത്തത്,


സ്വന്തം രതിയിലേക്ക്‌  വരിഞ്ഞു കെട്ടിയ,

കൈകളുള്ള  കത്രികള്‍ക്ക്,

ഇനിയും  പിഴിഞ്ഞ് തീരാത്ത.

ഉഷ്ണ ഞെരബുകളെ  തിരിച്ചറിയാത്തത്,


രോഗാതുരമായ നിഴലുകളുടെ   നൂല്‍ വഴികളിലൂടെ,

സൂചിമുനകളുടെ  തിരമാലകൾ  തുളച്ചോഴുകുമ്പോള്‍..

ഏതോ ആണ്,

കൊടുത്ത ജന്മത്തിനു  പകരം ചോര ചവര്‍ക്കുന്ന,

പിടിവള്ളികള്‍ തന്ന പ്രേയസിക്ക് വീതമായത്..


ഇതാണ് കടം കയറിയ കാല്‍ വണ്ണംകളിലെ-

പൊറുക്കാന്‍  മറന്നു പോയ വൃണങ്ങള്‍,

ഉപ്പുച്ചവര്‍ക്കുന്ന പാതകള്‍ ഭോഗിച്ചിരുന്നത് -

രണ്ടായി വരിഞ്ഞെടുത്ത  തുടമാംസങ്ങളില്‍ തൂങ്ങിയ,

വിരലുകളെയായിരുന്നു ..


ചിതറിയ തലചോറിലേക്കുളള വഴികള്‍ .

നെറ്റിയില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങണം,

പലവ്യഞജന സൂക്ഷിപ്പ് പോലെ തുറന്നു വരും.

പെറുക്കിയെടുക്കുക.

ഇരച്ചു മടുത്ത  കാലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ് ,

വേഴ്ച്ചകള്‍ക്ക് താഴിട്ട കാരാഗ്രഹത്തിന്റെ കൈകള്‍,


വെട്ടിയെടുക്കാം,

അനാഥമാക്കിയ കാമിനികളുടെ  കയ്യുറകളെ ..


അവധൂത രാവായ്  അലഞ്ഞപ്പോഴൊക്കെ-

എട്ടാമത് അറയില്‍  ഒടുക്കിയ വൃദ്ധമാതാവിനെ.


ഇഴഞ്ഞ നാഡികൾക്ക് കനിവിന്റെ കാഴ്ചകള്‍,

നനച്ചു  തന്ന പിതാവിന്റെ ചുണ്ടുകളെ.


പ്രവാസത്തിൽ മുക്കിയെടുത്തിട്ടും,

പ്രളയത്താല്‍  ചുട്ടു പഴുപ്പിച്ച  സഹോദര രക്തത്തെ.


ദുരിതത്തിന്റെ  വഴിയിലകപ്പെട്ട ആണ്‍ കുഞ്ഞിനെ,

മുലയൂട്ടിയ സഹോദരിയുടെ മാതൃത്ത്വത്തെ . 


ഒടുവിൽ,

രാവിന്റെ വിശപ്പിനും,പകലിന്റെ മൌനത്തിനും,

വില്‍പ്പനക്ക് വെച്ച മരണത്തിന്റെ ദേവതകളെ.


അറിയണം,

അവമാനിതനാക്കി ഇറക്കി വിട്ട,

കരളിലെ കടല്‍ ചോരുക്കിനെ.

വേലിയേറ്റങ്ങള്‍ കെട്ടുപിണഞ്ഞ,

അസ്വസ്ഥ സെല്ലുകളെ,

പകര്‍ത്തിയെഴുതാന്‍ കടിച്ചു കീറിയ,

വേട്ട നായ്ക്കളെ...


ബാക്കിയാവുന്നത് പിതാമഹന്മാര്‍,
വിചാരണയാലൊക്കൊഴുക്കിയ ഒരീണം മാത്രം..


അത് കൂടി  അറ്റ് വീണാല്‍,

വസന്തം  ചോരയൂര്‍ന്നു തീരും..


ഇടയില്‍ മുളച്ചോരു സ്പന്ദനം,

വാക്ക്   മരിച്ച്   വഴി  തെറ്റിയോഴുകും വരെ,

ഗതിയറ്റ വംശാവലി അലഞ്ഞു തീര്‍ത്ത,

ഓര്‍മകളുടെ ഫ്രീസറില്‍ ഒന്നു മയങ്ങട്ടെ .

ഇനിയും ജീവന്റെ മുള്ളുകള്‍ കൊണ്ടെന്നെ തഴുകാതിരിക്കുക..