ദര്‍പ്പണം

ഞാന്‍ തിരസ്കൃതന്‍
ഉരുകുന്ന അഗ്നിപര്‍വതത്തിന്റെ ഹൃദയമുള്ളവന്‍
പ്രണയത്തിന്റെ പരിച അണിഞ്ഞവന്‍
സംഗീതത്തെ ശ്വാസമാക്കിയവന്‍ ............

ആരോയെന്നെ പറിച്ചെടുക്കുന്നു...

കുറുകുകയാണ് വിശപ്പ്‌ ഓരോ സെല്ലിലും. 

ഹൃദയ നാളികളിൽ കടൽ തിരിച്ചോഴുകുന്നു,

കനിവറിയാത്ത കാട്ടു തീ കുടിയിറങ്ങുന്നു .

നിലാവിൽ നിവർത്തിയ യന്ത്ര കൈ,
നിഴലിൽ മടങ്ങാനൊരുങ്ങുന്നു.


ഒരു പുഴുവിലൂടെ നടക്കാനിറങ്ങുമ്പോൾ ,
ശ്വാസത്തിനും സൂര്യനുമിടയിലെ പാത മാഞ്ഞു പോകുന്നു.


കാടുകൾ പ്രളയങ്ങളെ വിഴുങ്ങാനായുന്നു.
തടാകങ്ങൾ വാതിലുകളെ മുക്കി കൊല്ലുന്നു .


പുല്ലിൻ നാവിലൂടെ മഴകൾ മുളക്കുന്നു.
ഇരുട്ട് മൌനത്തെ പ്രണയവുമായി ഇണച്ചേർക്കുമ്പോൾ,


ആദിയിൽ നിന്നൊരു ഗോത്ര ദേവതയിലൂടെ ആരോയെന്നെ പറിച്ചെടുക്കുന്നു .

2 comments:

ajith said...

ഓരോ വാക്കും കലാപശബ്ദമാകുന്നു

സൗഗന്ധികം said...

വ്യത്യസ്തമായൊരു കവിത. ഫോണ്ട് അല്പം വലുതാക്കിയാൽ നന്നായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നി.

ശുഭാശംസകൾ.....